Bijna dood ervaringen

Mijn kleine Bijna Dood Evraring, door Kees Hugenholtz.

Als Indigo kind, geboren in 1949, ging mijn leven niet over rozen.
Mijn boek Zielsgesprekken beschrijft de lange weg die ik moest afleggen om een bewust mens te worden. Indigo kinderen weten namelijk al heel jong dat zij niet zo zijn als de anderen en dat is een gevoel waardoor de meeste van die kinderen zich erg eenzaam en ongelukkig gaan voelen. Daar staat tegenover, dat ze ook van heel jongs af aan ervaren dat ze gedragen en gesteund worden door de zogenaamde onzichtbare wereld. Een van de ervaringen, die mij daarbij enorm heeft geholpen is mijn bijna dood ervaring op de leeftijd van tien jaar, al besefte ik dat pas veel later. Een heel korte bijna dood ervaring, van een heel ziek jongetje. Ik had net besloten door te vliegen naar het licht, toen medelijden met de ontzetting van mijn vader me weer terug bracht in mijn lichaam. Genoeg om levenslang niet meer bang te zijn voor de dood, dat wel.  De laatste jaren is er gelukkig veel meer bekend over Bijna Dood Ervaringen en ik lees de verslagen met veel herkenning en plezier. Hier zijn een paar van die opmerkelijke en leerzame verhalen.

Om te beginnen de ervaring van kankerpatiënt Thomas-Mellen Benedict uit 1982, die zes uur dood was, voordat hij weer in zijn lichaam terugkwam. Hier is een kort stukje uit zijn verslag:
Ik werd om half vijf in de ochtend wakker en ik wist dat dit het was – ik ging sterven. Ik belde nog met wat vrienden om afscheid te nemen. Ik maakte Anne wakker en liet haar beloven dat mijn dode lichaam na het overlijden gedurende zes uur onaangeroerd zou blijven, omdat ik had gelezen dat er allemaal interessante dingen gebeuren wanneer je sterft. Ik viel weer in slaap. Het volgende dat ik mij herinner is dat ik bij vol bewustzijn was en rechtop stond. Toch lag mijn lichaam in bed. Ik leek te zijn omringd door duisternis, maar toch kon ik elke kamer in het huis goed waarnemen – ook het dak van het huis en zelfs de ruimte eronder.
Zie voor het hele verslag: http://www.wanttoknow.nl/inspiratie/near-death-experience/

Recenter is het verslag van Anita Moorjani, die haar ervaringen beschreven heeft in het boek Dying to be me, uitgegeven door Hay House in 2012. Dit boek is in het Nederlands vertaald als Ik moest dood gaan om mezelf te genezen, uitgegeven door Mana in 2012.
Anita Moorjani had vier jaar lang gevochten om van haar kanker te genezen, maar uiteindelijk moest haar lichaam het opgeven. Haar organen hielden op te functioneren, ze had nauwelijks vlees meer op haar botten en ze was door de medici opgegeven toen ze aan het eind van de middag in coma raakte. Haar behandelende artsen vertelden aan haar man en familie dat ze de avond niet zou overleven. In plaats daarvan werd ze de volgende dag om 16:00 uur wakker en was er van de kanker in haar lichaam niets meer terug te vinden.

Bijna dood ervaringen zijn niet voorbehouden aan kankerpatiënten, zoals het boek van cardioloog Pim van Lommel bewijst. De titel van zijn boek Eindeloos Bewustzijn (Ten Have, 2009) geeft aan waar het eigenlijk om gaat: leven is bewustzijn en levend bewustzijn is per definitie creatief. Het is het scheppend beginsel, niet gebonden aan vorm en materie. Vorm en materie komen juist uit dit bewustzijn voort. Het is dus ook niet alleen te vinden in onze hersenen, net zo min als hersenen die in coma zijn betekenen dat er geen bewustzijn meer aanwezig is. Het bewustzijn krijgt de hersenen moeiteloos weer aan de praat en het vervangt zieke lichaamscellen door gezonde als dat de keuze is. Bewust zijn betekent bewust kunnen kiezen, bewust zijn betekent vrij zijn van angst.